Japanse duizendknoop

Japanse duizendknoop (Fallopia japonica) behoort tot de duizendknoopfamilie (Polygonaceae) en is inheems op grote delen van het vasteland van China. De plant is een snelle groeier en verspreid zich snel op voedselrijke gronden waarbij de aanwezige vegetatie verdrongen wordt. In stedelijke omgevingen vormt de agressief groeiende wortels van de Japanse duizendknoop een bedreiging voor fundamenten en riolen. Japanse duizendknoop is dan ook een invasieve soort. De soort is vanuit een geïmporteerd exemplaar in de Hortus botanicus te Leiden verspreid over Europa. In de winter sterft de plant bovengronds af. In maart en april verschijnen tussen de verdorde stengels van het voorgaande jaar de nieuwe stengels met het lichtgroene blad. De stengels worden gevormd door holle stengeldelen en zijn buigzaam. In augustus en september bloeit Japanse duizendknoop met kleine witte bloemaren.

Vindplaats
Japanse duizendknoop komt voor op voedselrijke, humeuze, enigszins vochtige gronden, meestal op zonnige tot licht beschaduwde plekken. Aan bosranden, langs spoordijken, in bermen en langs geluidswallen van snelwegen, braakliggende terreinen en tuinen wordt de Japanse duizendknoop aangetroffen.

Bestrijden
De Japanse duizendknoop worden in Europa niet belaagd door insecten en schimmels; natuurlijke vijanden zijn er niet. Door zijn groeikracht is de plant moeilijk te bestrijden.
Effectief is het uitgraven van de wortelstokken waarbij de stengels steeds opnieuw afgeknipt moeten worden. Dit put de Japanse duizendknoop zodanig uit dat deze op zeker moment het loodje legt. De plantresten mogen niet bij het GFT-afval gevoegd worden om verspreiding te voorkomen: elk stukje wortelstok kan een nieuwe plant vormen. Het kan wel vijf jaar duren voordat de plant geheel verdwenen is; bestrijding is dus een proces met een lange adem.
Er wordt ter bestrijding van de Japanse duizendknoop in Nederland geëxperimenteerd met de Japanse bladvlo (Aphalara itadori) die in Japan een natuurlijke vijand van deze duizendknoop is.