De dahlia, Prins Carnaval onder de sierplanten
Dahlia’s, voor de een kitsch, voor de ander een uitbundig kleurende, bloemrijke exoot, werden in Midden-Amerika geteeld als voedsel. Echt lekker waren ze niet en de plant bleek een stuk interessanter dan de knol. Zo werd de dahlia een sierplant en kwam ze in de negentiende eeuw naar Europa. De huidige dahlia’s zijn kruisingen. Er zijn heel veel variëteiten – pakweg 20.000 – van enkelvoudige bloemen tot orchideeachtige. De veelkleurige bloemen verschijnen van juli tot november, totdat de eerste nachtvorst abrupt een einde aan de bloei maakt.
De dahlia is vorstgevoelig en moet aan het eind van de herfst worden opgegraven om een voortijdig einde door bevriezing te voorkomen. Bewaar de knollen in een koele (5 °C), vorstvrije, droge ruimte. Niet alle dahlia’s zijn even vorstgevoelig.
Tip: haal de knollen in de herfst niet meteen uit de grond: de dahlia haalt nog voeding uit het blad. Zodra de bladeren beginnen te verwelken, mogen de knollen uit de grond.
De overwinterde knollen kunnen rond half mei, als de kans op nachtvorst verdwenen is, weer geplant worden. Plant ze met de verdroogde hoofdstengel naar boven. De plantdiepte is slechts tien centimeter. Dahlia’s houden van een voedzame, niet te natte grond en een wat beschutte plek.Vermenigvuldig dahlia’s door de knollen te scheuren en de delen te planten. Dahlia’s staan graag in de zon en hebben regelmatig water nodig.
Dahlia’s zijn met hun plastic kleuren brallerige ballen en grof gebladerde, brutale apen. Verbannen naar de slums van de volkstuinen, waar ze opstandig staan te kleuren tussen groenten en fruit, de zwijgzame meerderheid. In de immer chaotisch aandoende cottagegarden gaan woest kleurende dahlia’s op in de veelheid van vormen en kleuren. Dahlia’s geven kleur aan saaie ligusterhagen, vrolijken een bijna uitgebloeide septemberborder op en hebben een vaste plek in de pluktuin.
Dahliabloemen zijn de uitvalsbasis van oorwormen, handige jongens die wat luizen betreft van wanten weten. En de bloemen: knippen maar, ze doen het uitstekend op vaas.
De dahlia is vernoemd naar de Zweedse botanicus Andreas Dahl, leerling van Linnaeus.
En de smaak? Een kruising tussen radijs en knolselderij met een vleugje peper.
